Voor werkgevers kan eigenrisicodragerschap aantrekkelijk klinken: minder publieke premie betalen en meer invloed hebben op de begeleiding van zieke of arbeidsongeschikte medewerkers. Maar de keuze is meer dan een financiële rekensom. Wie eigenrisicodrager wordt, neemt ook verantwoordelijkheid over uitkeringen, re-integratie, administratie en de opvolging van (ex-)medewerkers.
Werkgevers kunnen eigenrisicodrager worden voor de WGA en/of de Ziektewet. De keuze voor de WGA en de Ziektewet staat los van elkaar: je bent dus niet automatisch voor beide eigenrisicodrager. Instappen of stoppen kan per 1 januari of 1 juli, waarbij de aanvraag uiterlijk 13 weken voor de ingangsdatum moet worden ingediend.
Wat betekent eigenrisicodragerschap?
Bij een publieke verzekering betaal je als werkgever premie via de Werkhervattingskas (Whk). Wordt een medewerker langdurig ziek of arbeidsongeschikt, dan liggen de uitkeringslasten en de re-integratieverantwoordelijkheid na toekenning van een WGA-uitkering bij UWV.
Bij eigenrisicodragerschap verschuift die verantwoordelijkheid naar jou als werkgever. Je betaalt dan geen gedifferentieerde premie voor de WGA of de Ziektewet, maar draagt zelf het financiële risico van uitkeringen en re-integratiekosten.
Veel werkgevers kiezen ervoor om het financiële risico onder te brengen bij een private verzekeraar. Dat kan de risico’s beheersbaarder maken, maar neemt de verantwoordelijkheid niet volledig weg. Voor WGA-eigenrisicodragerschap is bovendien een garantieverklaring van een bank of verzekeraar nodig.
Waarom zou je eigenrisicodrager worden?
De belangrijkste reden om eigenrisicodrager te worden, is regie. Als werkgever kun je dichter op het dossier zitten, sneller schakelen met arbodienstverleners en re-integratiepartners en actiever sturen op herstel of passend werk.
Ook financieel kan eigenrisicodragerschap interessant zijn. Wie eigenrisicodrager is, betaalt geen gedifferentieerde WGA- of Ziektewetpremie binnen de Whk. In jaren waarin de publieke premie stijgt, kan dat verschil zwaarder gaan wegen.
Waarom zou je juist geen eigenrisicodrager worden?
Eigenrisicodragerschap is niet voor iedere organisatie passend. De besparing op premie kan worden ingehaald door uitkeringslasten, verzekeringspremies, kosten voor re-integratiebegeleiding, juridische ondersteuning en extra administratieve inzet.
Daarbij komt dat re-integratie van ex-medewerkers in de praktijk lastig kan zijn. Toch blijf je als werkgever verantwoordelijk voor begeleiding, monitoring en het stimuleren van re-integratie.
Terugkeer van eigenrisicodragerschap naar publiek verzekeren
Stoppen met eigenrisicodragerschap betekent niet dat alle verplichtingen direct eindigen. Keer je als werkgever terug naar het publieke stelsel, dan blijf je verantwoordelijk voor bestaande WGA-uitkeringen van (ex-)medewerkers. Ook dossiers van medewerkers die op dat moment al ziek zijn en later een WGA-uitkering krijgen, kunnen nog financiële gevolgen hebben. Deze doorlopende lasten worden ook wel staartlasten genoemd.
Maak de afweging vóór de deadline
Omdat instappen of stoppen alleen per 1 januari en 1 juli kan, moet de voorbereiding ruim op tijd starten. Voor een ingangsdatum van 1 januari moet de aanvraag uiterlijk 1 oktober binnen zijn.
Eigenrisicodragerschap kan werkgevers meer regie en mogelijk financieel voordeel opleveren. Daar staat tegenover dat je als werkgever zelf verantwoordelijk wordt voor complexe en langdurige verplichtingen.
Heb je vragen over een eventuele overstap of ben je op zoek naar ondersteuning bij het in beeld brengen van de WGA-schadelasten van jouw organisatie? Neem contact met ons op via ons contactformulier of bel 088 5600 700.
